Σάββατο, 5 Ιουνίου 2021

Με χαλινό τη σιωπή


 Με χαλινό τη σιωπή


Τα περασμένα δείχνουν μαραμένα
δεν προδικάζουν το παρόν μου όμως
κι ας μοιάζει να γελά ο φόβος
αναβολές με χαιρετούν θλιμμένα.

Να ξεχαστώ από όλους και όλα
μίαν απόκοσμη φωνή μου λέει
να γαληνέψω στη ζωή που κλαίει
για να χαράξω νέα μοίρα τώρα.

Με αποφάσεις θέλω να προφτάσω
το τελευταίο μου χαρτί να ρίξω
ν' αποδειχθεί μιαν άλλη θεωρία.. 

Το χαλινό της γλώσσας να δαμάσω
και τις κουβέντες του μυαλού να κρύψω
μες στη σιωπή να βρω νέα πορεία!



#TsamakiPoems






Κυριακή, 30 Μαΐου 2021

Πώς να κρατήσω;


 Πώς να κρατήσω;

Την τελευταία φορά που σε είδα
δεν μου άφησες καμία ελπίδα
στο τελευταίο, θυμάμαι, αντίο
το παραμύθι σου για ' μας τους δύο.

" Κράτα μικρή μου γερά, θα ' ρθω πάλι
κράτα στον πόνο ψηλά το κεφάλι
ίσως μια μέρα η μοίρα, μας σμίξει
ίσως μια νύχτα να διώξεις τη θλίψη"

Πώς να κρατήσει ο πλάτανος φύλλα
στο ξεροβόρι με τα τόσα κρύα;
Δεν υπάρχει σκιά να περιμένω
ούτε πνοή στην απουσία παίρνω.

Σα μυγδαλιά την Άνοιξη ανθίζω
στην ερημιά σου όμως δες σκορπίζω
στη θύμησή σου η καρδιά πονάει
που στο χαμό σου δύσκολα κρατάει.

Στο Χειμώνα της καρδιάς 
πώς τα φύλλα της χαράς
θέλεις ν' ανθίσουν;
Μες στον πάγο του χαμού
πώς τα χέρια του Θεού
θέλεις ν' ανοίξουν;



#TsamakiPoems





Στη σκιά του φεγγαριού


 Στη σκιά του φεγγαριού


Βγήκα να δω το γεμάτο φεγγάρι
και να η τύχη μου, ειρωνικά το λέω
να το βρω φυλακισμένο
μέσα από τα κάγκελα της ταράτσας
στην απέναντι πολυκατοικία.
Μετακινήθηκα
μήπως και το αντικρίσω διαφορετικά
ελεύθερο
μα τίποτα...

Γελάω με την ειρωνεία
που μας συνδέει:
Συχνά γράφω ποιήματα
στα οποία συνομιλώ μαζί του
ολόκληρες ιστορίες ακόμη
όπου παίρνω κάτι από τη μαγεία του.
Όλα για ένα φεγγάρι
που ποτέ 
δεν ανταλλάξαμε μια κουβέντα
ποτέ δεν μου έδωσε από τη λάμψη του
πάντα στη σκιά της έκλειψής του
να ονειρεύομαι στίχους.

Ας είναι...
ίσως κάποια στιγμή συναντηθούμε
στο μεταίχμιο μεταξύ των στίχων 
και της πεζής πραγματικότητας.




#TsamakiPoems









Κυριακή, 23 Μαΐου 2021

Χάδι της ψυχής


 Χάδι της ψυχής

Πώς ένα χάδι της ψυχής πονάει

όταν καρφώνει μέσα σου αγκάθι

σμίγει το δάκρυ σου με μιαν απάτη

ψεύτικους όρκους η μνήμη μετράει.


Λόγια του αέρα σε γυροφέρνουν

παίρνουν μακριά το φιλί που λείπει

όνειρα προδότες ξυπνούν τη λύπη

όταν τα θαύματα σε παρασέρνουν.


Χείλη που στάζουν στο τέλος φαρμάκι 

δύσκολα το αίμα τους πίσω παίρνουν

κλείνουν για πάντα όμως ένα βράδυ.


Μήπως ο χρόνος κρύψει το σαράκι

ίσως οι μήνες τη λήθη να φέρουν

ώστε να μην αποζητάς το χάδι.




#TsamakiPoems






Παρασκευή, 21 Μαΐου 2021

Turritopsis nutricula


 Turritopsis nutricula 

Στον ύφαλο δε σκόνταψα τυχαία
με τράβηξαν ένα σωρό κοράλλια
μου έγνεφαν με χίλια παρακάλια
και δέθηκα εδώ κάπως μοιραία.

Ζωή παράξενη που με μαγεύει
αυτή που δε γνωρίζει καν θάνατο
της νιότης το κύτταρο αμάραντο
με φως, στο βυθό μου, μαζί παλεύει.

Μελάνι για το θόλωμα ας έχω
μου λείπει το θαύμα όπως και να 'χει
να καρπίσουν της ζωής τα ροδάμια.

Αθάνατη μέδουσα όταν βλέπω
του χρόνου την ατελείωτη μάχη
κερδίζω, βγάζοντας τόλμης πλοκάμια.


#TsamakiPoems





Παρασκευή, 14 Μαΐου 2021

Βουστροφηδόν και τούμπαλιν


 

Βουστροφηδόν και τούμπαλιν



Να όχι πως βγήκα τώρα
από τη μήτρα
αλλά πώς να το πω;
Το αμνιακό υγρό με πνίγει
εξ' ου και τα βατραχοπέδιλα.
Καταφέρνω να κολυμπάω 
στη λαοθάλασσα 
και νομίζω πως είμαι αόρατη
εκτός από αμφίβια.
Είμαι μόνη μου με τον εαυτό μου
υποτελής στις διαθέσεις της στιγμής
με σέρνω ευγενικά
όταν εντάσσομαι στο συνυπάρχειν
μια ιδιωτική σκηνή 
αφέντρας κουρασμένης
και υποτακτικής
με εξάρσεις πρωτοβουλίας
ποια παρά_ σέρνει ποια
δεν ξέρω μα ούτε με νοιάζει
σημασία έχει ότι επιβιώνω.
Όταν πατάω γερά στα πόδια μου
φοράω γυναικεία παπούτσια
γιατί μου έβαλαν ένα σταυρό
στο ληξιαρχείο αφότου γεννήθηκα
δηλώνοντας έτσι 
τη μοίρα του φύλου μου.
Το σύμπλεγμα της Ηλέκτρας
αξεπέραστο
με ορίζει ακόμη.
Αφού σπουδάζω
τη φυσιολογία του είδους μου
ξετυλίγω τη γλώσσα μου
λογοτεχνικά
μέχρι το εξαϋλωμένο ATP 
ενός οργασμού υπερκόσμιου
γυρνώντας πάλι 
στην εμβρυϊκή μου θέση.
Συντονίζω το βηματισμό 
στις αποφάσεις μου
προσεγγίζω τον επόμενο σταθμό.
Πάνω στην ώρα
οι ζωές των άλλων
στοιβαγμένες σε βαγόνια
κινούνται παράλληλα
με την ακίνητη σοφία μου.
Δε λέω με προσπερνούν
όχι
είμαι τυχερή
που εμμένω στη θέση μου...
Η ώρα για το μεγάλο άλμα έφτασε.
Κάθε νέα γέννα
εξ' ορισμού αιμορραγεί.
Πλήρης ημερών
χωρίς αποσκευές
επιβιβάζομαι γοργά
στο ρετιρέ της τόλμης.
Βουστροφηδόν
με λευκό αποτύπωμα
η αμφιλεγόμενη ύπαρξή μου
ταλανίζεται και φλερτάρει
μεταξύ ακροφοβίας κι εξιλέωσης
μετέωρο το βήμα
γεννά ερωτηματικά
ποιος το ξέρει; 
Ίσως τα χέρια μου να φτερουγίσουν
τα νύχια των ποδιών μου
να γίνουν γαμψά
αν ναι
τότε θα το κρατήσει μυστικό
το ράμφος μου...


#TsamakiPoems












Τετάρτη, 12 Μαΐου 2021

Τι μας απομένει;


 Τι μας απομένει;


Πόσο πολύ αντέξαμε
χάσαμε κάθε αίσθηση
χρόνο, στιγμές και όνειρα
φρένο για την παραίτηση.

Πάλι εδώ μαζί τώρα
λάδι στη φωτιά ρίχνουμε
όπως και πρώτα γελάμε
κόκκινο κρασί πίνουμε.

Ένας μήνας και κάτι
ό,τι μας απομένει
πριν πάλι να χαθούμε
ποιος ξέρει τι μας μέλλει...




#TsamakiPoems