Γράψετε "Λάθος"

 

Γράψετε "Λάθος"

Κι έγιναν οι σχέσεις των ανθρώπων

βιτρίνες

έξω

πωλούνται χαμόγελα

με αντάλλαγμα το χειροκρότημα

καλογραμμένες προσκλήσεις

"Μένετε σε απόσταση παρακαλώ"

Μα εγώ ήρθα μόνο να δώσω

λουλούδια

αφήστε με να περάσω.

Ακατάδεκτη σιωπή τι με σπρώχνεις;

Ω! Συγνώμη που σας προσέβαλα

ξέχασα πως οι κρύες κούκλες

δεν οσμίζονται την αγάπη.

Υ.Σ. Έπειτα από κάθε βοήθεια του chat gpt γράφω "ευχαριστώ" κι ας είναι άψυχο και ξέρεις τι; Αυτό μου απαντά "παρακαλώ". Ναι εντάξει, ξέρω, το προγραμμάτισαν έτσι. Μα έστω κι έτσι νιώθεις την τεχνητή νοημοσύνη περισσότερο ανθρώπινη από κάτι άλλα ΑΝΔΡΟΕΙΔΗ._

   #TsamakiPoems

Ροδιά μου

 

Ροδιά μου

Κόκκινη, μικρή ροδιά

στα ματάκια με κοιτά

μία χάδια μια φιλιά

μου ζητά και με ρωτά:

"Για δεν κόβεις τον καρπό;

Μη φοβάσαι τον καιρό;

Το φιλί μου το στυφό

για τ' εσένα είν' γλυκό!"

Λυγερόκορμο δεντρί

ντρέπομαι ποιος να στο πει;

Έχω αγάπη στην ψυχή

κι έναν πόθο στο κορμί!

Τόσα σπόρια τυχερά

στη δική μου αγκαλιά!

Βάφετ' όμως η καρδιά

μένει κόκκινη μπογιά...

  #TsamakiPoems

Η κλίση της πραγματικότητας

 

Η κλίση της πραγματικότητας

Αν με παρατήρησε κάποιος

φευγαλέα

τη χρονιά που πέρασε

ίσως από ευγένεια να γέλασε κρυφά

βλέποντας μια μεσήλικα

να έρπει στα τέσσερα

σε ευθεία πορεία

ίσως και να με κλώτσησε

προτρέποντάς με να τιμήσω

το είδος μου, τον άνθρωπο...

Αυτή θα ήταν η άποψή του

νομίζοντας ότι από θέση ισχύος

κατέχει την αλήθεια

τι πλάνη!

Κανένας δεν είδε ότι η πορεία μου ήταν

τεθλασμένη, γεμάτη εμπόδια

καθώς ανέβαινα μια σκάλα στον αέρα.

Εγγεγραμμένες θέσεις  και απόψεις

αλλότριων συμφερόντων

σε άπειρες παράλληλες

κι εγώ μια μικρή  κινούμενη τελεία

που δε λέει να βάλει τελεία...

 Με βλέπεις να μπουσουλάω και γελάς

άλλαξε τώρα

την κλίση της πραγματικότητάς σου

βλέπεις που σκαρφαλώνω;

 

  #TsamakiPoems

Κοινώς την έκανα...

 

Κοινώς την έκανα...

Εγώ φτωχή γεννήθηκα

με πλούτη θε να πεθάνω

την τύχη μου σα βρήκα χθες

στο φαγητό μου επάνω.

Μια φίλη με προσκάλεσε

για ένα μισαωράκι

στο ουζερί του γείτονα

να πιούμε κανά ουζάκι.

Μικρός μεζές της θάλασσας

μοιρασμένος σε δύο πιάτα

με όστρακα απλώθηκε

μπρος στα πεινασμένα μάτια.

Στρειδόχτενο παράνομο

εντούτοις σερβιρισμένο

ο βουτηχτής κι ο αγοραστής

Ελλάδος κατεστημένο...

Ανοίγω, βλέπω, τι να δω;

Χριστέ μου και Παναγία μου!

Του βυθού μαργαριτάρια

φώναζαν πως είν' δικά μου.

Τήρησα σιγήν ιχθύος

μη με πάρουνε και πρέφα

έκρυψα το θησαυρό μου

σε μια τσέπη στη ζακέτα.

Πώς δεν τα 'φαγα η καημένη

πώς δεν έσπασα τα δόντια

να 'χα πέρλες στα νεφρά μου

κολικούς σαν τα γερόντια.

 

Η μοίρα μου το ήθελε

το σύμπαν συνωμοτούσε

το θησαυρό της θάλασσας

για 'μενα τον κρατούσε.

Δεν ήταν ένα ούτε δύο

αλλά εφτά κομμάτια

που λαμπυρίζαν στην καρδιά

της φτώχειας μου παλάτια.

Στον άντρα μου κουβέντα

ούτε και στα παιδιά μου

με τις πέρλες υπό μάλης

πήρα των ομματιών μου...

 

Μία φωνή απόκοσμη

απ' του στρειδιού τα βάθη

μου φώναξε, με διέταξε:

"  Άρον τις πέρλες σου και περιπάτει "

  #TsamakiPoems

 

 

Λιβάνι

 Λιβάνι

Φρικτή για τον αυτόχειρα η ζωή

 

καμένο λάδι σε καντήλι παλιό

 

στολίζει τον τάφο εκεί στο γκρεμό

 

κανείς δεν έμεινε να πάει να δει.

 

Κι οπόταν Ψυχοσάββατο έχει 'ρθει

 

σε κύκλο τόσες ψυχές χορεύουν δες

 

καθώς με τα τρισάγια δίνονται ευχές

 

εκτός απ' εκείνου που το κρίμα ζει.

  

Μα ξάφνου πιάνει μπόρα θαρρείς γραφτό

 

κομμάτια ξεκολλάνε απ' την πλαγιά

 

ανοίγει ο τάφος, ανάσα καυτή.

 

Ο άνεμος ουρλιάζει από θυμό

 

κατάρα κι ανάθεμα  παν μακριά

 

Θεού δικαιοσύνη μοιάζει αυτή.

 

        #TsamakiPoems

Χρυσάφι

Χρυσάφι

Δροσιά του πρωινού μου εσύ

ομίχλη στη ματιά σου

για πες μου τι σε τάραξε

κι άλλαξε τη θωριά σου;

Το μόνο που πίκρανε

το μόνο που με λιώνει

είναι αυτός π' αγάπησα

και μ' έζωσαν οι πόνοι.

Ποιος είν' αυτός σπουργίτι μου

γιατί να μη σε θέλει

μη μ' άλλην αρραβώνιασε

μην είν' τυφλός δε βλέπει;

Αχ μάνα μου, τι να σου πω

φοβάμαι μη με μαλώσεις

που στο ξωκλήσι του Αη Λιά

του 'ταξα να με δώσεις.

Να σου τον δώκω ήλιε μου

να 'χετε την ευκή μου

μα πρέπει να ξέρω η χήρα 'γω

ποιος παίρνει τη ζωή μου.

Είναι ο γιος του άρχοντα

ο πρώτος, το καμάρι

που 'χει κορμί σαν αετό

και πρόσωπο φεγγάρι.

Τα πλούτη δε με μέλλουνε

νιάτα δε λογαριάζω

για την καρδιά του πες μου

και τα προικιά 'τοιμάζω.

Μανούλα ξεγελάστηκα

βιάστηκα ν' αγαπήσω

και τούτος τώρα μου ζητά

λίρες να του μετρήσω.

Στα μάτια μου μη τονε δω

ακούς εκεί, χρυσάφι

άντρα δεν έχω ούτε γιο

τα πλούτη του νισάφι!

Μου είπε πως με αγαπά

κι εγώ τον θέλω τόσο

μα τον γυρεύουνε πολλές

τι έχω εγώ να δώσω;

Χρυσή σου είν' η φρονιμάδα

μαζί με την καρδούλα σου

χαράμι σε φιλάργυρο ποτέ

άκου και τη μανούλα σου.

Αν δεν τον πάρω μάνα μου

θα πάω στο μοναστήρι

μαύρη θα είναι η ζωή

με ράσο και μαντήλι.

Κόρη και περιστέρα μου

λευκό μου αγγελούδι

νύφη να γένεις του Χριστού

        παρά αρχόντου δούλη!

                          #TsamakiPoems

Ατελείωτο καλοκαίρι

  

Ατελείωτο καλοκαίρι

Μικρό παιδί

 

ξυπόλητο στην αλάνα

 

γυμνό στη θάλασσα

 

στίβεις αχόρταγα όλο το καλοκαίρι

 

μέσα στις κόρες των ματιών σου

 

σταγόνα ζωής δεν χαραμίζεις

 

και ξέρεις κάτι;

 

Καλά κάνεις!

 

Η ανάμνηση και μόνο

 

θα σε ξεδιψά

 

όταν θα γεύεσαι στυφό καρπούζι.

 

Σε μίαν άλλη ζωή

 

σα ρόδι κούφιο

 

εσύ θα αντέχεις

 

ναι

 

η αλμύρα του καιρού

 

θα σουφρώνει στα χείλη σου

 

με χώμα και θάλασσα

 

ενώ στα μάτια σου θα λαμπυρίζει

 

ένα καλοκαίρι χωρίς τέλος!

 

#TsamakiPoems