Εκ φύσεως

 

Εκ φύσεως

Ποιος άνεμος καλή μου μυγδαλιά

τα πέταλά σου φέρνει και τα πάει;

Την ομορφιά σου τραγουδούνε τα πουλιά

της ζήλειας το αγκάθι πως τρυπάει!

Τεντώνεται η σάπια η μηλιά

τη δόξα μήπως κλέψει των ανθών σου

μα ο καρπός της δεν πάει μακριά

κατώτερος πολύ και των πικρών σου.

Το μήλο πάντα κάτω απ' τη μηλιά

ο άνεμος ποτέ δεν το σκορπίζει

με άνθη όμως της αμυγδαλιάς

απλόχερα το έδαφος στολίζει.

Έτσι λοιπόν κι ο κηπουρός

σκαλίζει τα φιλότιμα τα δέντρα

μα τον χειμώνα ξεριζώνει ο καιρός

όσα μ' αγκάθια μυρίζουν ψέμα.

 

#TsamakiPoems

Ο... Αίσωπος ξαναχτυπά

 

Ο... Αίσωπος ξαναχτυπά

Θετική στον covid, δεύτερη φορά

κι είπα να κάνω χάζι στα σοβαρά

άγνωστη να μείνω στην ιστορία

ως σαμποτέρ μυστική μα κυρία...

Προπαραμονή λοιπόν των εκλογών

απηυδισμένη από τα 'θα' πολλών

έβαλα τακούνια και ταγιέρ, αμέ

να τους τιμήσω όλους δεόντως βρε.

Απ' το πρωί μέχρι το βράδυ αμ' πως

άκουσα τους πάντες προεκλογικώς

στην πρώτη τη σειρά με τη σημαία

όλων των κομμάτων καθότι Δικαία.

Και να οι χειραψίες με τα φιλιά

και δως του κόσμου τον ιό αγκαλιά

φωνές, συνθήματα για κάποια νίκη

κι ο κορωνάτος αόρατος δε βήχει...

Στις κάλπες του δήμου τι ατυχία

κανείς δεν προσήλθε βρε αμαρτία

ούτε καν οι υποψήφιοι, άιντε

τέτοιο φιάσκο η χώρα δεν ξανά ' δε.

Ουδέν ανώτερον απ' την υγεία

κι αν τις προβάλλει την φιλοδοξία

φρόνιμο θα ήταν να μην ξεχνάει

πως ο κόρακας ποτέ δεν τραγουδάει.

#TsamakiPoems

 

Ο μη έχων ψυχή

Ο μη έχων ψυχή

Παράφορο το μένος των θεών σου

ζητώντας την ψυχή μου για θυσία

ενώ εσύ μιλούσες σαν Πυθία

στο έλεος λουζόμουν των πηγών σου.

Υφάρπαξες εντέχνως μια περόνη

πως τάχα τα μαλλιά μου να στολίσεις

χωρίς τα μάτια μου να συναντήσεις

πισώπλατα να σφίξεις την αγχόνη.

Κι όμως δεν έμελλε σαν τραγωδία

στη μνήμη σου αθάνατη να ζήσω

γιατί το τέλος το δικό σου ήρθε .

Τον ίσκιο σου έπνιξε αγωνία

που την καρδιά σου, επέστρεψα πίσω

μα ψυχή δε φάνηκε γιατί βγήκε...

 

#TsamakiPoems 

Damnatio memoriae

 

Damnatio memoriae

Κι έτσι λοιπόν

ήρθε αυτή η άνοιξη

που η Regina rosas non amat

που ο ήλιος βάφεται μωβ

και που το πρόγευμα στη χλόη

δεν τρυπάει την ψυχή του θεατή

καθότι το βλέμμα εκείνης

απουσιάζει

μαραμένο τριαντάφυλλο

κείμενο στις όχθες του πουθενά

εις μνήμην...;;;

#TsamakiPoems

Νέα γη

 

Νέα γη

Κι ήταν στο πνεύμα σου, αυτό, που κοντοστάθηκα

διαμετρήματος απείρου κι απ' τα κάλλη

να προσπαθώ σε μια κλωστή σου να πιαστώ

μήπως και φτάσω στου μυαλού σου την αγκάλη.

Μα ήμουν μικρή, πολύ μικρή σαν άκουσα που είπες

με δεκανίκια και με ξέφτια στα μαλλιά

για να σταθώ για μια στιγμή μονάχα

απέναντι στη βροντερή σου τη ματιά.

Κι ήτανε τρόπαια του οίκτου σου για ‘μένα

όσα φιλιά ξεβράστηκαν στην ουτοπία που ποτίζω

μην απορείς λοιπόν που σμίλεψαν τα βράχια

σ' αυτά που τώρα πάνω τους ανθίζω.

Γιατί είσαι ψηλά, πολύ ψηλά για να με δεις

αίμα και θειάφι βρίσκω στα έγκατά μου

κι όμως επέζησα απ' τα δικά μου τα θεριά

εδώ στη νέα γη, δεν ζεις στα όνειρά μου.

 

#Tsamaki Poems

Η Βασιλεία των ουρανών

 

Η Βασιλεία των ουρανών

 

Ποιος πραγματικά πιστεύει

πως αν ο Υιός του Ανθρώπου

είχε γεννηθεί στην εποχή μας

θα είχε λιγότερο βάναυσο θάνατο

ή πως ακόμα θα του χαρίζονταν η ζωή;

 

Μήπως ακόμα δεν ζει ανάμεσά μας;

Είναι ο πλησίον μας

μας δίνεται η ευκαιρία κάθε λεπτό

να τον καλέσουμε σπίτι μας

να του περιποιηθούμε τις πληγές

θέλουμε σημάδια στα χέρια;

Ποιος κέρδισε τη Βασιλεία του Θεού

χωρίς πίστη;

 

Αλήθεια

όταν μας δίνει μια ρανίδα Τιμίου ξύλου

από τον Σταυρό του

τιμώντας μας

πόσοι από εμάς βαρυγκωμάμε;

Κατά τ' άλλα θυμιατίζουμε

την υποκρισία μας

και η πλάνη κυβερνά

την κρανίου τόπου ψυχή μας.

 

Ο προφήτης Ηλίας φωνάζει

το προπατορικό αμάρτημα

επαναλαμβάνεται

και κάναμε τη γύμνια μας

μόδα.

 

Ας θέσουμε λοιπόν

πένθιμα λουλούδια

στο δικό μας τάφο.

Όποτε κι αν θελήσουμε

να ζήσουμε πραγματικά

ας κοιτάξουμε ψηλά στον ουρανό...

 

 #TsamakiPoems

Βαπτισμένη ξανά

 

Βαπτισμένη ξανά

 

 

Βρέθηκα εκτός του Νυμφώνος

αποδιωγμένη αφ’ εαυτού

το λάδι μου λιγοστό

και τα πιθάρια μου γεμάτα

κλείστηκα μέσα στο βράχο

περιμένοντας το θάνατο

να δώσει τέλος στη ντροπή μου.

 

Μέχρι που ήρθε Εκείνος

δεν τον είδα

μα τον ένιωσα

άφησε μια βιολέτα

σε μια σχισμή της καρδιάς μου

το Φως της δόξας του

παρηγορία κι ευλογία στις πληγές μου

άναψε το λυχνάρι της ζωής ξανά

με κάλεσε σε δείπνο μυστικό.

 

Σε μένα που τον σταύρωσα

έδωσε άφεση αμαρτιών

σε μένα που τον πρόδωσα

χάρισε ζωή την αιώνια

κι εγώ βαπτισμένη ξανά

με νέο χιτώνα

και βιολέτες στην καρδιά

ανεβαίνω το νέο μου Γολγοθά

με το βλέμμα στραμμένο ψηλά

γιατί εκεί στην κορυφή

με περιμένει ο Νυμφίος

του σύμπαντος κόσμου!

 

#TsamakiPoems