Της κολάσεως

 Της κολάσεως

Ξεκίνησα να πάω διακοπές YES
σ' έναν παράδεισο με μιαν αιώρα
κατέληξα όμως στο Αγρίνιο
με νέες γνωριμίες, κακή μου ώρα.

Ποτέ δεν ήξερα κανένα Κλέων
κι αυτό δε με πείραζε διόλου
μα τώρα τον συνάντησα τυχαία
θαρρώ πως είναι σόι του διαβόλου.

Με παίρνει αγκαζέ χωρίς να θέλω
από το βράδυ μέχρι και το πρωί
στη ζέστη τσουρουφλίζει το πετσί μου
της κόλασης καζάνι σε μπεν μαρί.

"Κλέωνα" του λέω "άσε με λίγο"
"Ιδρώτα δεν έχω άλλο να δώσω
κοριτσάκι με γνώρισες ζουμερό
και κόκκαλα με ατμούς θα παραδώσω"

Τίποτα αυτός, εκεί στο χαμάμ του...
τον σπίτωσα κακήν κακώς, έτσι λέει
μάλλον για πάντα τον φορτώθηκα
γι' αυτό και η γάτα μου, η Σούζι, κλαίει.

Λέω να πάρω το ΚΤΕΛ κι όπου με βγάλει
αρκεί τον Κλέωνα να παρατήσω
φοβάμαι όμως μη με πάρει χαμπάρι

και σαν το διάολο έρθει ξοπίσω...

#TsamakiPoems

Κέλυφος στην άμμο

 Κέλυφος στην άμμο

Τα πόδια μου δεν κουβαλάνε τη ζωή

μόνο τη σέρνουν στα ίχνη του χρόνου

είναι το διάβα μου, ραβδί του πόνου

πάνω στην άμμο που καίει την πνοή.

Ίσως δεν έμαθα να κολυμπάω

πως τώρα είναι αργά, δεν το ξέρω

αν έχω μοίρα στον ήλιο, τη θέλω

το γήρας μου με σύνεση μετράω.

Ένα κοχύλι, πριν το κύμα βγάλει

έχει ζωή, μυστικά πολλά κρύβει

δεν λιποψυχά, σφιχτά πως κλείνεται!

Στης θάλασσας θα ριχτώ την αγκάλη

βάπτισμα ζωής σαν δεύτερη ήβη

στο κέλυφος, η πέρλα θα γίνεται!

#TsamakiPoems

Στο αλώνι μια φορά

Στο αλώνι μια φορά

Μία φοράδα χέστηκε
κάποτε σ' ένα αλώνι
ήτανε κάποιας Μαρίας
που 'χε όμως κουτσό πόδι.

Μαρία με τα κίτρινα
που παριστάνει την κουτσή
επίδομα δεν παίρνει πια
κι εκδίκηση τώρα ζητεί.

Μήνυσε στους αρχοντάδες
που πέρα βόσκαν στη Βουλή
οκτώ χείρες βοηθείας
να προσφέρουν όλοι μαζί.

Όμως αγρόν ηγόραζαν
κάποιοι σφυρίζαν δεξιά
το μάγουλο εγύρισαν
κι οι άλλοι προς τ' αριστερά.

" Αν έχει μέλι ή δουλειά
διάβαινε κυρά Μαρία
φέρε τα χρυσά κουτάλια
ν' αυξηθεί η υπεραξία."

" Η γλώσσα της φοράδας μου
γλείφοντας στάζει μόνο μέλι
με μια προϋπόθεση
στον κ@λο να βάλεις χέρι... "

Έπρεπε να είσαι φίλε μου
στ' αλώνι για να γελάσεις
χταπόδι μέσα στο σκ@τό
χωρίς τηλεοράσεις.

Σαν τελείωσε η δουλειά τους
με κουστούμια λερωμένα
έβγαλαν όλοι τα ρούχα
να τα βρούνε μελωμένα.

Πήγαν μπρος εις τη φοράδα
και στο στόμα της στηθήκαν
όλοι με χρυσά κουτάλια
μ' ένα γκαρητό χεστήκαν.

Γέλασε η κουτσή Μαρία
και τους έδωσε μια μούτζα
" Κάντε τώρα μεταβολή
με υπόκλιση στη στρούγκα"

Το χταπόδι κι αν το πλένεις
το σαπούνι σου χαλάς
και τη βρώμα της Μαρίας
στο DNA σου κουβαλάς.

Γιατί η βρώμα της φοράδας
είναι εκείνη της ψυχής σου
με κουστούμι και γραβάτα
κοροϊδεύεις τη ζωή σου.

#TsamakiPoems

Άτιτλο

 

Άτιτλο

Της Άπω Ανατολής μικρό λουλούδι
που τα κεράσια, σου χάρισαν γλύκα
ανέτειλες στο πάρκο της καρδιάς μου
μ' ένα φιλί το καλοκαίρι βρήκα!

#TsamakiPoems

Ενδόρρηξη

 Ενδόρρηξη

Το έργο βούλιαζε σταθερά

επιβραδυνόμενα

το αντικείμενο δεν υπάρχει

ενδόρρηξη

εύπεπτο πόρισμα

για βάθη μεγάλα

άγνωστα

συντρίμμια ενόχων

μνημόσυνο στις τύψεις

παρατηρούμενη κατάδυση

εκ προμελέτης έγκλημα

ηθική αυτουργία

παράλειψη σωτηρίας

ναυάγιο στο ναυάγιο

αξία προστιθέμενη στους αιώνες

#TsamakiPoems

Στάχτες

 

Στάχτες

Ήσουν απτόητος
στα χρόνια της χολέρας
σε τάφους, λένε, πάταγες
και τραγουδούσες
ο τρόμος κι ο ρυθμός
μιας επικής γαλέρας
χίλιοι ασκοί σε πήγαιναν
όπου ποθούσες.

Κι είχες, λένε 
μια πένθιμη γοητεία 
στο βλέμμα σου τρύπωναν
πύρινες γλώσσες
κρύο φιλί στο μέτωπο
χωρίς μαγεία
σκότωνε πόρνες
κι αγίες άλλες τόσες.

  Ώσπου κάποια θηλιά
έσφιξε στον κόρφο σου
και η ανάσα σου
βρωμούσε σα μαχαίρι
ήτανε, λένε, τότε
τόσος ο πόνος σου
που τα ποντίκια κρύφτηκαν
σε άλλα μέρη.

Αν τώρα σε ξυπνάνε
ουρλιαχτά το βράδυ
και αν οι γύπες αλυχτούν
χωρίς ελπίδα
να ξέρεις πως οι ψυχές
αψηφούν τον Άδη
πίσω γυρνούν, λένε,
στου θύτη την πατρίδα.

#TsamakiPoems

Στο άπειρο

 

Στο άπειρο

Όταν ήσουν παιδί
και ξεχνούσες κάτι
χωρίς δεύτερη σκέψη
ζωγράφιζες αστεράκια στον ουρανό σου
συμπληρώνοντας ευχές στο άπειρο...

Μεγαλώνοντας
μιλούσες με αστερίσκους
οι ευχές σου
έσβηναν με τα πεφταστέρια
ενώ τους ώμους σου βάρυνε
ένας ουρανός περιχαρακωμένος.

Τώρα πια
η αυτόφωτη σοφία σου
επισκιάζει καθετί μαγικό
ο πυρήνας της γης
έλκει το θόλο της ζωής.
Η απουσία σου λάμπει
σαν αστέρι
στις καρδιές κάποιων φευγαλέα
μα στη δική μου
άπειρα...

#TsamakiPoems